niedziela, 9 listopada 2014

Польские города, которые стоит посетить: Торунь

В этом топике я расскажу вам ещё немного о Торуни - среднего размера польском городе в Куявско-поморском регионе, в котором в данный момент я проживаю. Беру на себя полную ответственность порекомендовать всем, кто впервые хочет посетить Польшу, начать знакомство с моей страной именно с этого места. Хотя, не могу не заметить, что в Польше много других замечательных городов, каждый из которых по своему особенный, которые стоит посетить. И так, почему же первый Торунь?

Начнём с того, что Торунь - город, не такой большой как столица, он намного меньше и спокойнее многих других городов, с кучей развлечений и достопримечательностей, интересных для любителей истории своей архитектурой, старинными арками, крепостями и костёлами. Этот город - один из наидревнейших польских городов, с одними из самых красивых старинных площадей. Для людей, живущих в таких крупных городах, как Москва, где жизнь кипит, все всюду спешат, пара дней или недель в Торуни стали бы отличной терапией и средством расслабиться. Здесь тихо и спокойно, без спешки, люди сравнительно даже выглядят сонными и ленивыми. Конечно и здесь, особенно в районе "старого" города, вы встретите туристов, но всё же далеко не в таком количестве, как, например, на Красной площади :-)

Также, в Торуни стоит побывать не только в центре, но и в жилых и "спальных" районах, потому что они выглядят очень уютно и мило (возможно вы заметите также сходство с маленькими российскими городками, так как жилые районы Торуни не поменялись за последние годы, в отличие от, например, Гданьска или Познани). Эти места должны понравиться любителям природы (хотя и не так сильно, как Мазуры, с их озёрами и лесами), благодаря благодаря лесам, окружающим Торунь, отлично подходящим для активного или спокойного отдыха.
Другой несомненный плюс отдыха в Торуни - то, что это совсем не дорого. Торунь - один из самых дешёвых польских городов. Что тут скажешь, мне очень нравится жить здесь :-) Но, думаю, хватит слов - лучше я покажу вам :-)

Только последнее, что хотелось бы ещё добавить :-) Торговая марка Торуни - замечательные, вкусные пряники (люди из других польских городов иногда даже называют жителей Торуни "пряниками"). Если вы будете у нас, вы обязаны их попробовать; они совсем не похожи на русские пряники (не хочу сказать лучше, просто другие, я обожаю русские прянички!). Ещё, это будет очень хорошим сладким сувениром ;-)












Реклама Торуни на Youtube:

Видео в реальном времени с камер, расположенных в "старом" городе и со стороны реки Вислы:

Все фотографии взяты с официального сайта Торуни.

Перевод: Василий Витальевич

sobota, 8 listopada 2014

Польские блюда: бигос

Бигос - это одно из знаменитейших национальных блюд Польши, можно сказать, её визитная карточка. Существует два варианта бигоса: попроще и победнее, и побогаче и пороскошнее. Вариант "попроще" - на каждый день, содержит самые основные ингредиенты (квашеная и свежая капуста) и всё, что залежалось в холодильнике, в основном мясо, колбасы или сосиски. Вариант "пороскошнее" готовится для особенных случаев, событий, например, на Рождество (потому что в Польше это очень важный и значимый праздник и мы готовим много разных особенных блюд), а также на другие праздники. В это блюдо уже добавляется больше разнообразных вкусностей, таких как красное вино, грибы, различные высококачественные сорта мяса, чернослив. Это рецепт классического "старопольского" бигоса. Лучше забыть о простом варианте и отдать предпочтение более сложному (но всё же не очень дорогому), потому что эффект того стоит :-)
Бигос отлично подходит к зиме, так как это блюдо отлично согревает (поэтому прекрасно подходит для России). Подайте его на новогодний стол!



Фото: podlasie24.pl

Рецепт на большую кастрюлю традиционного старопольского бигоса:


  • Квашеная капуста - 2кг
  • Свежая капуста - 1кг
  • Мясо (свинина или говядина) - 1кг
  • Колбаса - около 300г
  • Сушёные лесные грибы - 200г
  • Чернослив - около 200г
  • Большая луковица
  • Красное вино - 1-2 стакана (полусладкое, если вы хотите хотите слегка подсластить  блюдо, или сухое, если вам больше по душе с кислинкой)
  • Приправы: соль, сахар, перец, лавровый лист, майоран, можжевеловые ягоды и  душистый перец (горошком)


Готовим грибы: за день (или хотя бы за несколько часов) замочить их в воде, чтобы они размягчились. Воду потом не выливаем - она нам ещё пригодится.
Если ваш чернослив очень сухой, тоже замочите его в воде и отложите. Промойте оба типа капусты, порежьте короткими полосками и высыпьте в большую кастрюлю.
Добавьте немного воды от грибов и чернослива и начинайте варить, прикрыв крышкой. Лучше на маленьком огне, дабы ничего не подгорело. Пока всё это варится, порежьте мясо и колбасу на маленькие кусочки (кубики). Мясо жарьте на большой сковороде до полуготовности и после добавьте колбасу и нарезанный лук. Жарьте, пока весь жир не выйдет. Время от времени помешивайте капусту. Добавьте в неё лавровый лист, перец, душистый перец и можжевеловые ягоды.
Если нужно, добавьте ещё воды от грибов и чернослива; если не осталось, добавьте обычной воды. Теперь настало время добавлять грибы и варить их вместе с капустой.
Когда все ингридиенты в кастрюле будут достаточно мягкими, добавьте к ним всё содержимое вашей "мясной" сковороды. Перемешайте, добавьте 1-2 стакана красного вина и чернослив. Поварите всё вместе ещё 10-15 минут и приправляйте майораном, солью, сахаром и перцем, пока не достигните нужного вам вкуса.
Бигос - это блюдо, которое должно балансировать между кислым и сладким.
Подавайте его с хлебом или картошкой.
На всё приготовление бигоса вам потребуется около 2-х часов.

Советы:

* Считается, что бигос наиболее вкусен, начиная с третьего дня после его приготовления. Если вы готовите его к какому-либо случаю - сделайте это хотя бы за 3 дня. Также, чтобы усились вкус, вы можете каждый день подогревать его, затем охлаждать и возвращать в холодильник или на балкон.

* Если блюдо начинает подгорать со дна, не пытайтесь отскрести подгоревшее, а скорее переложите бигос в другую кастрюлю, чтобы не испорить весь вкус.

* Если вы не хотите кислый бигос, получше промойте квашеную капусту (это уменьшит кислоту) и добавьте больше свежей капусты.

* Если вы используете говядину, она будет жёсткая вначале (уже когда вы начнёте её жарить). Но не беспокойтесь - она размягчится после, когда будет вариться вместе с капустой (советую проверять её время от времени).

Перевод: Василий Витальевич

czwartek, 6 listopada 2014

Symbole Rosji cz. 7 - Walonki

Idzie zima, w Rosji już po raz kolejny spadł śnieg, więc czas na typowo zimowego posta o rosyjskich sposobach przetrwania zimy :-)

Mowa będzie o walonkach, obuwiu charakterystycznym nie tylko dla Rosji, ale również m.in. Ukrainy i Białorusi, jednak z Rosją bardzo silnie kojarzonym. Pierwotnie ten typ obuwia noszono na wsi, więc mogłoby się wydawać, że w dzisiejszych czasach uchodzi za "obciachowy", jednak nic bardziej mylnego - okazuje się, że walonki wyszły na salony i z niewielkimi modyfikacjami, czytaj ozdobnikami, noszone są przez młode, modne osoby, zarówno kobiety, jak i mężczyzn, i to nie tylko w wymienionych krajach, ale na przykład w Paryżu!

Samo wykonanie walonek jest procesem żmudnym i pochłania zarówno wiele czasu, energii, jak i surowca. Obuwie to wyróżnia się spośród innych tym, że nie ma ani jednego szwa, przez co nie ma szczelin, które przepuszczają zimno, co sprawia właśnie, że są tak ciepłe. Prawdziwych walonek nie zrobi się maszynowo, cały proces sterowany jest ludzkimi rękoma. W początkowej fazie "kandydat na buta" ma metr długości, poddany dalszej obróbce (w tym suszeniu w piecu) musi się skurczyć. Na jedną parę walonek zużywa się co najmniej 2 kilogramy owczej wełny.

Popyt na walonki rośnie z roku na rok, o czym zapewniają dyrektorzy firm produkujących ten typ obuwia. Projektanci walonek wychodzą naprzeciw oczekiwaniom dzisiejszego klienta, tworząc na przykład projekty walonek na szpilce. Podobno obecnie istnieją tylko 3 fabryki zajmujące się produkcją tego obuwia. Przykładowo białoruska fabryka walonek w Śmiłowiczach 70% swojego asortymentu eksportuje do krajów zachodnich, jak Szwecja, Norwegia czy Francja.

Patrząc na aktualny rynek obuwniczy, z łatwością można doszukać się inspiracji walonkami przy tworzeniu nowych modeli obuwia, jednak zazwyczaj nie spełniają one podstawowej funkcji swojego pierwowzoru, czyli nie są tak ciepłe i niezniszczalne, rozklejają się (mają szwy). Świadczy to jednak o tym, że wizualnie w tych "brzydkich", prostych, wiejskich walonkach jednak jest to coś, co czyni je modnymi bez względu na zmieniające się czasy czy otoczenie.


I co, brzydkie? Piękne są! Cena? Bagatela, 6 tys. rubli.

Źródło zdjęcia: russkie-valenki.ru

sobota, 1 listopada 2014

Listopadowy długi weekend w Rosji

W Polsce mamy teraz Wszystkich Świętych, co niektórzy jeszcze świętują Halloween (lub jego skutki), a tymczasem w Rosji też jest świąteczny długi weekend :-)

Rosja nie obchodzi święta zmarłych, natomiast 4 listopada świętuje Dzień Jedności Narodowej, czyli od soboty do wtorku włącznie jest wolne. Pracuje jak zawsze tylko sektor handlowo-usługowy, bo ruch na mieście w takie dni jest ogromny (pomimo tego, że pół Moskwy wyjeżdża z tej okazji na daczę).

Parę słów o samym święcie. Jest to upamiętnienie wyzwolenia Moskwy z rąk polskich najeźdźców (1612) na skutek wydarzeń wojny polsko-rosyjskiej (1609-1618). Symboliczny koniec Wielkiej Smuty i jedności wszystkich warstw społeczeństwa rosyjskiego - przywódcy zwycięskiego powstania pochodzili z różnych sfer, niższych i wyższych. Rosjanie świętują 4 listopada na placu Czerwonym, gdzie pod Cerkwią Wasyla Błogosławionego stoi pomnik przywódców powstania: Kuźmy Minina i Dymitra Pożarskiego.

Na zdjęciu widać pod cerkwią wspomniany pomnik (po lewej)


Zdjęcie: własne


czwartek, 30 października 2014

Aeroflot vs LOT


Zdjęcie: aeroflot.ru

Długo czekałam na materiał do tego posta :-) Wreszcie w tą niedzielę udało mi się polecieć Aeroflotem z Moskwy do Warszawy, więc mogę dokonać uczciwego porównania na podstawie własnego doświadczenia, bo do tej pory tylko słyszałam, czym różnią się LOT i Aeroflot.

Żeby nie było, że tylko słodzę wszystkiemu, co rosyjskie, a narzekam na polskie, zacznę od tego, co mi się nie podobało. 

Po pierwsze, długie czekanie na odprawę. Na lotnisku masa ludzi, wszyscy, którzy mieli gdziekolwiek lecieć Aeroflotem, czekali tak jakby w jednej kolejce (do 5 bramek), nie było specjalnej bramki dla Warszawy. Zanim przyszła moja kolej, minęło ok. 40 minut. Do tej pory (latając LOT-em) odprawa zajmowała mi nie więcej niż 10 minut, bo bramki przeznaczone były tylko dla tego lotu (2 bramki), a więc jak mniej ludzi, to mniej stania.

Potrójne siedzenia w samolocie. W samolotach LOT-u są podwójne, co daje trochę więcej "prywatności" i szansę, że będzie się siedziało samemu :-) W Aeroflocie siedziałam na środkowym miejscu, co, przyznam, było mało komfortowe, z każdej strony łokcie... Ogólnie wydaje mi się, że na pokładach LOT-u jest bardziej przytulnie, może dlatego, że są mniejsze, a może po prostu się przyzwyczaiłam.

I tyle z tego, co mi się nie podobało. Teraz pochwały!

Podróż Aeroflotem przewyższa LOT w jednej, ale za to szalenie dla mnie, jak i dla wielu innych podróżujących samolotami, ważnej kwestii. Na pokładach rosyjskich linii lotniczych pasażer podróżujący klasą ekonomiczną czuje się niemalże jak w biznesklasie, bo Rosjanie serwują swoim gościom posiłki wliczone w cenę biletu. I to nie byle jakie. Ja leciałam w porze lunchu, więc dostałam pyszną, świeżą i DUŻĄ kanapkę, do tego herbatkę z cytryną i prawdziwy sok jabłkowy (bardzo dobrej firmy, 100% soku w soku). Mój zachwyt może wydać się komuś śmieszny, ale w porównaniu do LOT-u, który ma bilety droższe niż Aeroflot, a w ramach poczęstunku serwuje gościom miniwafelek Prince Polo i kubeczek wody (i to nie zawsze), rosyjska gościnność bije na głowę naszą polską. Wprawdzie moglibyśmy dostać identyczny zestaw na pokładzie LOT-u, ale to już w granicach 20-30 zł. Dostać za darmo posiłek i herbatkę podczas lotu to naprawdę fajna rzecz, od razu człowiekowi jakoś tak inaczej się leci...


Kanapka trójwarstwowa, z serem, szynką i ogórkami. Plastry grube.

Na temat obsługi nie mam nic do powiedzenia, bo i tu, i tam jest taka jak powinna być, czyli miła, uśmiechnięta i pomocna.

Pomimo tych potrójnych siedzeń i ryzyka bycia "w środku" przyjemniej lata się Aeroflotem :-)


Zdjęcie: lotnictwo.net.pl

poniedziałek, 27 października 2014

Obrzeża Moskwy - Gorod Dzierżyński (fotorelacja)

Miałam przyjemność mieszkać przez ostatnie 2 tygodnie poza Moskwą, a mianowicie w mieście Dżerzinskiy/Dzierżyński (Дзержинский). Jest to bardzo ładne, przyjemne, zadbane miasteczko w moskiewskiej oblaści (okręgu), około 20-30 minut autobusem od stolicy. W ostatnich statystykach (z 2014 roku) liczyło 48 470 mieszkańców.

Nietrudno się domyślić, że miasto przyjęło swoją nazwę na cześć Polaka Feliksa Dzierżyńskiego, jednej z "gwiazd" radzieckiego socjalizmu.

Resztę pokażę na zdjęciach :-)

Ogólny wygląd miasta:






Te "dymy" to nie dymy z kominów fabryk, ale system ogrzewania miasta. To są kotły, z których wydobywa się para wodna.


Ławeczka zakochanych...





Alejka zakochanych...



I kolejny przykład promocji zdrowego stylu życia w Rosji - plac zabaw połączony z siłownią.



Tablice ze starymi i nowymi zdjęciami miasta:




Jeden z wielu parków zwycięstwa w Rosji, upamiętniający również zbrodnie hitlerowskie dokonane na ludności rosyjskiej



Pomnik i tablice z nazwiskami ofiar ("Nikto nie zabyt, niszto nie zabyto", czyli w skrócie nikogo ani niczego nie zapomniano, Rosja pamięta):




Posąg przedstawiający hitlerowskie metody upodlania ofiar - nagi człowiek wygnany na mróz. Był w związku z tym pomnikiem skandal, że widać genitalia, jednak ostatecznie zdecydowano się tak to zostawić:


Pomnik Dzierżyńskiego...


... i Dymitra Dońskiego (centrum miasta):


Zdjęcia: Василий Витальевич

Miasto spokojne, niczego nie brakuje, jest szpital, kilka szkół, mnóstwo placów zabaw i obiektów sportowych, sklepów, centrów handlowych, rynków i różnego rodzaju punktów usługowych, pubów i restauracji. Pod względem budynków królują wieżowce, część ogromnych rozmiarów, o różnym standardzie - niektóre ewidentnie stare, inne odnowione i bardziej modernistyczne. Po osiedlach wałęsają się koty, nie widziałam natomiast ani jednego bezpańskiego psa. Na ławeczkach pod blokami siedzą rzędy babć, z racji pory roku szczelnie owiniętych w chustki i zimowe kurtki, są bardzo miłe, zawsze witają mieszkańców, dokładnie się przypatrują nowym twarzom (czyli mi) i coś tam sobie komentują między sobą. W parkach i na pustych już straganach w godzinach wieczornych odbywają się klasyczne elitarne imprezki "na stojąco", nawet jak pogoda jest na minusie. 

Wielu ludzi dojeżdża stamtąd do pracy do Moskwy, kursuje kilka autobusów, rano dojazd do moskiewskiego metra Kuźminki zajmuje około 25 minut, wieczorem droga powrotna zazwyczaj (choć nie zawsze) się wydłuża do nawet 40 minut.

Cóż dodać, zapraszam :-)
Strona miasta: ugresh.ru

czwartek, 23 października 2014

Pazdziernikowy plac Czerwony

Jeszcze pare fotek nocnej Moskwy. Temperatury raz wyzsze, raz nizsze (wczoraj bylo - 6), snieg, deszcz, wiatr, ale wszystko konsekwentnie zmierza w jedna strone. Zima idzie! A ja sie zastanawialam, czy nie przesadzilam z iloscia swetrow i zimowa kurtka. Rekawiczki musialam sobie zalatwic juz tutaj, bo odmrozilabym sobie rece :-)







Zdjecia: Василий Витальевич

Z Moskwy do Polski przez Kaliningrad

Różne były moje i nasze wspólne drogi z Moskwy do Polski. Pierwsze szlaki przecieraliśmy przez Gdańsk, czyli Moskwa-Warszawa-Gdańsk (samolot...