Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podróż do Rosji. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podróż do Rosji. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 18 stycznia 2016

Rosjanie lecą do Polski. Czego można się spodziewać przy kontroli paszportowej?

20 grudnia lecieliśmy z Mężem do Polski na święta. Przed podróżą trochę naczytałam/nasłyszałam się historii o tym, jak ciężko teraz Rosjanom przejść kontrolę paszportową, a i bagażowa stała się bardziej nachalna. Ogólnie - że na skutek obecnej sytuacji politycznej zaczęto sprawiać Rosjanom problemy na lotniskach, podejrzliwie się im przyglądać, sprawdzać wszystko, co się da, a w konsekwencji nawet może nie wpuszczać do kraju - w naszym przypadku do Polski.

Tych słuchów niestety w całości nie zdementuję, ale powiem tak: części z Was spadnie kamień z serca, a reszta będzie miała świadomość, co może ich czekać na lotnisku. Celem tego postu nie jest wybicie Rosjanom z głów podróżowania do Polski, bo póki co z Rosji do Polski można podróżować swobodnie, i miejmy nadzieję, że już tak zostanie. Czytajcie więc dalej, ja Was straszyć nie będę! Powiem tylko to, co sama widziałam, a co poniekąd dementuje mrożące krew w żyłach historie Rosjan, których skontrolowano na lotnisku niczym w więzieniu, a i tak na koniec nie wpuszczono do kraju. Bzdura!
Zdjęcie: dlapilota.pl

Tak, daje się zauważyć, że obywatele Rosji podchodzący do kontroli paszportowej spędzają tam więcej czasu niż na przykład rok temu. Co nie przekłada się na liczbę podróżujących. Samolot Moskwa-Warszawa był prawie pełen, podobnie w stronę odwrotną. Kolejka do kontroli paszportowej w Warszawie: Polacy pokazują paszport i przechodzą, a kiedy przychodzi kolej na Rosjan, to oczekiwanie się wydłuża. Mowa o Rosjanach podróżujących samotnie, czyli bez wsparcia w postaci Polki/Polaka. Kobieta w wieku około 50 lat z nastoletnim dzieckiem spędziła przy okienku jakieś 10 min, ale oczywiście tam się nie rozbierała, kontrolerka sprawdzała coś w komputerze, widziałam, że sprawdzali też elektronicznie odciski palców, jakaś rozmowa i tyle. Pamiętam, jak mój Mąż leciał do mnie poraz pierwszy. Jechałam właśnie na lotnisko, kiedy zadzwonił telefon - numer należał do niego. Odbieram, a tam kobiecy głos wita się ze mną po polsku i zaczyna przesłuchanie: a czy pani wie, że gość z Rosji do pani leci, a proszę podać jego imię i nazwisko, a gdzie będziecie przebywali i mnóstwo innych pytań. Ledwo żywa ze strachu pytam się, czy coś się stało, zdenerwowało mnie to, że dzwoni z jego telefonu, a ona: a nic, pan przeszedł kontrolę, dziękuję, do widzenia. Wszystko ok, takie mają procedury, rozumiem, ale po co naciągać Rosjanina z rosyjskim numerem na rozmowę krajową? W całej tej historii to jest właśnie nieprzyjemne, pierwszy kontakt mojego Męża z Polakami i już go naciągnęli na kilkadziesiąt złotych.

Tak więc trzeba nastawić się na taką sytuację, że granicznicy wykonają telefon kontrolny do osoby, którą Rosjanin poda jako tą, z którą będzie spędzał czas w Polsce. Nie warto kłamać. Jeśli jedziecie na wizie turystycznej do narzeczonej, to nie wymyślajcie, tylko powiedzcie, że jedziecie do narzeczonej. Granicznicy mają dar wyłapywania takich kłamstewek, a wtedy jeszcze bardziej jątrzą sprawę i z minuty na minutę są coraz mniej milsi.

Na co musicie więc być gotowi - na to, że podchodząc do okienka, granicznik najpierw wnikliwie się Wam przyjrzy, potem może zadawać pytania, poprosić o odciski palców, zadzwonić do osoby, która według Was ma się zająć Wami w Polsce, żeby sprawdzić, czy nie kłamiecie. Bądźcie pewni siebie i mówcie prawdę, humor też może się przydać, choć bez przesady oczywiście.

A teraz deser, czyli Mąż Rosjanin, żona Polka. Kiedy przyszła nasza kolej, puściłam Męża przed sobą, żeby w razie czego móc mu pomóc. Zaopatrzyliśmy się w cierpliwość, choć oboje się denerwowaliśmy. Podszedł do okienka, został wnikliwie obejrzany, po czym zapytano go: po co pan przyleciał do Polski? On na to, że z żoną Polką na święta do rodziny (po polsku). I tu padło spojrzenie na mnie. Pomachałam pani za szybą, żeby nie było wątpliwości. Nie odmachała niestety, ale Mąż po chwili przeszedł przez bramkę, a mi kamień spadł z serca. Sprawdziła mi paszport, poprzyglądała się i za chwilę dołączyłam do mojego Rosjanina "po drugiej stronie". Udało się! Nie taki diabeł straszny... Rosjanie podróżujący z małżonką/małżonkiem obywatelstwa polskiego mają ewidentnie łatwiej.

Gdyby nie te złowieszcze opowieści, których naczytałam się przed podróżą, pewnie nawet ten post by nie powstał. Chciałabym jednak podzielić się własnym doświadczeniem z Wami, bo być może też ktoś kiedyś coś od kogoś usłyszał i stresuje się podróżą, tą kontrolą graniczną czy bagażową. Nie ma się czego bać! Kontrola graniczna może i jest intensywniejsza, ale bez przesady. Jak ktoś nie ma nic do ukrycia, to na prawdę może nie przejmować się tym etapem podróży. A kontrola bagażowa - taka jak zawsze. U nas: 2 kontrole w Szeremietiewie, w drugą stronę jedna w Warszawie. I tyle. Jeśli ktoś podróżuje transferem, to pewnie czeka go jeszcze jedna kontrola bagażowa w Warszawie.

Muszę znowu pochwalić Aeroflot za komfort podróżowania i darmowy lunch. Przerzucili się na ciemny chleb, za co ogromne dzięki! Tradycyjnie, na dowód, że trzymają poziom, ujawniam, z czym była kanapa: suszone pomidory, mięsko, ser, ogórek. Do tego ciepła herbatka z cytryną i sok. Jak tu ich nie kochać? :-) Więcej na ten temat w poście Aeroflot vs. LOT.

A w Polsce lato pod koniec grudnia... "Zimowa" plaża Gdańsk-Jelitkowo.

Zdjęcie: własne


piątek, 5 czerwca 2015

Wyrabianie wizy przez agencję turystyczną

Wyrobienie wizy do Rosji tradycyjnym sposobem, czyli przez konsulat, jest dosyć trudne i czasochłonne. Przede wszystkim chodzi o poprawne i dokładne wypełnienie wniosku wizowego, w którym za pewne pozycje nie wiemy, jak się zabrać, a także wykupienie ubezpieczenia na czas podróży, załatwienie vouchera turystycznego czy zaproszenia. Dlatego przedstawię tu inną metodę wyrobienia wizy, mianowicie pośrednictwo wizowe, pokazując przebieg procesu oraz jego wady i zalety.

Pośrednictwem w wyrobieniu wizy zajmują się biura podróży. Wyszukujemy w sieci parę takich punktów z naszego województwa (ze względu na to, że konsulaty wyrabiają wizy mieszkańcom swoich województw, więc mieszkając w Krakowie, nie możemy jej wyrobić w konsulacie w Gdańsku), bo nie wszystkie biura w swojej ofercie mają pośrednictwo wizowe, porównujemy ceny, wybieramy, kontaktujemy się w celu potwierdzenia informacji ze strony internetowej - przede wszystkim ceny, czasu oczekiwania, formy dostarczenia, po czym ustalamy szczegóły osobiste.

Jeśli biuro znajduje się poza naszym miejscem zamieszkania, zazwyczaj jest możliwość załatwienia całej sprawy za pośrednictwem kuriera, będąc na bieżąco w kontakcie mailowym i telefonicznym. Tak więc wysyłamy (po uzgodnieniu z biurem) kurierem:
- paszport
- aktualne zdjęcie paszportowe
- przynajmniej częściowo wypełniony wniosek o wydanie wizy (niektóre biura podróży nie wymagają tego wniosku, szczegóły wysyła się im np. w mailu)

I gotowe, kiedy przesyłka z dokumentem dotrze do biura, wpłacamy na konto ustaloną kwotę i czekamy, trwa to około 10 dni, w nagłych sytuacjach można skorzystać z trybu przyspieszonego, ale to kosztuje więcej.

Jak to wygląda cenowo? Wiza turystyczna jednorazowa kosztuje ok. 420-450 złotych (a przynajmniej powinna ta cena oscylować wokół tego), maksymalnie za granicą można przebywać 30 dni i tyle też jest ona ważna (czyli jak jedziemy na 25 dni, to te 5 przepada, nie można ich wykorzystać przy następnym razie, bo wiza jest JEDNORAZOWA, na jeden wjazd na terytorium Federacji Rosyjskiej). Po wykorzystaniu wizy jednorazowej można otrzymać wizę wielokrotną, którą załatwia się w ten sam sposób, jednak jej cena to już nawet 1000 zł (konkretnie mowa o wizie wielokrotnej rocznej, polecanej osobom, które podróżują do Rosji więcej niż dwa razy w roku). Zasady korzystania z tego typu wizy: na każde pół roku przypadają 3 miesiące, podczas których można przebywać w Rosji, więc w ciągu roku jest to 6 miesięcy.

Podsumowując:

ZALETY SKORZYSTANIA Z POŚREDNICTWA WIZOWEGO:
- brak konieczności osobistego kontaktu z konsulatem
- pomoc z kłopotliwym wnioskiem
- wszelkie formalności załatwia za nas pośrednik
- oszczędzamy czas i nerwy

WADY:
- wysokie koszty pośrednictwa

Powyższe informacje odnoszą się do wiz turystycznych i biznesowych, na temat innych rodzajów wiz i sposobu ich wyrabiania jak dotąd nie posiadam sprawdzonych, przetestowanych informacji.

czwartek, 16 kwietnia 2015

Z kotem do Rosji - formalności

Załóżmy, że chcecie zabrać swojego pupilka, w tym przypadku kota, w podróż do Rosji albo przeprowadzacie się i chcecie go zabrać ze sobą - tak jak ja. Jest kilka rzeczy, o których powinniście wiedzieć, oraz komplet formalności, których należy dopełnić, aby szczęśliwie dowieźć zwierzątko do celu bez nieoczekiwanych kosztów i nerwów.

Mikrochip - aby zwierzę mogło otrzymać paszport, musi mieć najpierw wszczepionego mikrochipa

Paszport - taka niebieska książeczka, dokument uprawniający pupila do podróży, zawiera informacje o chipie, podstawowe info o zwierzęciu i jego właścicielu, szczepieniach, braku przeciwwskazań do odbywania podróży

Szczepienie na wściekliznę - obowiązkowo

Odnowiony komplet szczepień - ponoć nie jest obowiązkowy, ale warto zatroszczyć się o aktualne szczepienia przeciw chorobom zakaźnym

Transporter spełniający wymogi przewoźnika - są dwie możliwości przewozu zwierząt: na pokładzie samolotu (czyli z nami, pod siedzeniem) oraz w luku bagażowym. Przy sobie można mieć zwierzę, którego waga razem z transporterem nie przekracza 8 kg. Jest jeszcze jedno ograniczenie - transporter przeznaczony do przewożenia zwierzęcia przy sobie ma dość małe rozmiary, które zaczynają się od 45/30/20 (przeważnie są to loty krajowe samolotem typu Bombardier, np. kiedy lecimy do Rosji z przesiadką w Polsce), kończąc na 55/40/20. Dla większych zwierząt podróż w takich małych transporterach będzie więc niewygodna albo niemożliwa. Można troszkę nagiąć wymiary czy wagę, co wiele razy już mi się zdarzyło i nie było za to żadnych konsekwencji, ale bez przesady. Chodzi o to, żeby transporter z pupilem zmieścił się pod siedzeniem w samolocie. Nie warto sobie też zawracać głowy kupnem specjalnego pojemnika do przewożenia zwierzęcia na pokładzie samolotu, wybór tego produktu jest niewielki, a sam transporter jest niewygodny i niepraktyczny. O wiele lepiej sprawdzi się transporter w formie takiej materiałowej torby-domku, coś w tym stylu:

Drugi sposób przewozu zwierzęcia samolotem to umieszczenie transportera ze zwierzęciem w luku bagażowym. Na ten temat wiele nie wiem, na szczęście mój kotek był ze mną na pokładzie, ale jedno jest pewne - w luku bagażowym transporter musi spełniać pewne wymogi, mianowicie - być dostatecznie swobodnym, sztywnym, z pojemnikiem na wodę i pożywienie. W Internecie można znaleźć wiele takich transporterów, zwróćcie uwagę, aby miał on certyfikat IATA.

Szelki i smycz - przed podróżą lepiej założyć pupilowi szelki i smycz, bo niestety przy kontroli bagażowej (po odprawie) trzeba wyjąć zwierzę z transportera i przejść z nim przez bramkę (transporter w tym czasie idzie przez prześwietlenie). Dla wielu będzie to najbardziej stresujący moment podróży, bo zwierzęta różnie reagują, niektóre wyrywają się, drapią, bronią, po prostu nie wiedzą, co się dzieje i wpadają w panikę, tym bardziej że wokół często jest pełno obcych ludzi, dźwięków, zapachów. Warto więc mieć szelki i smycz, bo przynajmniej mamy pewność, że kotek nam nie ucieknie. Ja bym się bez nich nie obyła, choć i z nimi było gorzej niż źle, ale - było, minęło :)

Wybór rejsu i opłata za usługę kot na pokładzie - bardzo ważna rzecz, na pokładzie samolotu w trakcie jednego rejsu może przebywać tylko jedno zwierzę! Więc aby móc polecieć z kotem, należy najpierw dowiedzieć się, czy na danym rejsie ktoś już zarezerwował miejsce dla zwierzęcia. Dopiero po tym można kupić bilet sobie i dodać do niego kota - żeby uniknąć sytuacji, w której okaże się, że ktoś już leci ze zwierzęciem i my nie możemy. Koszt przewozu zwierzęcia na pokładzie to około 50 euro, +/- 200 zł. Oprócz tego przysługuje nam normalny bagaż podręczny i reszta, kot jest usługą całkowicie dodatkową i nie odbiera nam żadnych praw bagażowych. Czyli można mieć jednocześnie transporter z kotem, bagaż podręczny do 8 kg i np. torbę z laptopem albo torebkę.

WSZYSTKIE PODANE WYŻEJ INFORMACJE DOTYCZĄ PRZEWOŹNIKA PLL LOT, PAMIĘTAJCIE, ŻE KAŻDY PRZEWOŹNIK MA SWOJE WYMOGI, NIEKTÓRZY W OGÓLE NIE OFERUJĄ PRZEWOZU ZWIERZĄT!

Jeśli nie liczyć tej kontroli, to nam podróż z kotem przebiegła bez problemu, nikt się o nic nie pytał, nie czepiał, koci paszport pokazałam tylko przy odprawie, sprawdzono też, czy usługa jest opłacona - i tyle. Potem kontrola - stres - i potem już nic, kot też był cichy i spokojny, bo nikt nie zmuszał go do wyjścia z bezpiecznej kryjówki. Bardzo mnie zdziwiło, ale na plus, że po wysiadce w Moskwie i podczas kontroli paszportowej nikt się nie interesował moim kotem, więc spokojnie mogliśmy udać się do domu.

A potem to już tylko oswajanie... oswajanie... oswajanie :-)
Mojemu kotu bardzo podoba się w Rosji, ale najlepsze jeszcze przed nim - w maju pojedzie z nami na daczę. Rosyjska rodzina mówi zgodnie, że Bubcuś nie wygląda jak kot Rusek, mam nadzieję, że koty na daczy (Busia i Tisza) są jednak ponad podziałami i znajdą z nim wspólny język ;-)


środa, 17 września 2014

Wrześniowy bilans

Mogę już oficjalnie powiedzieć, że wróciłam. Wakacje się skończyły, czas przestawić się na tryb pracy, obowiązków, troszkę i rutyny, której jednak bardzo staram się unikać na różne sposoby. Toruń powitał mnie zapachem płatków śniadaniowych z fabryki Nestle i było to bardzo miłe powitanie. Toruń - miasto pachnące świeżymi, słodkimi wypiekami. Takie ciche, małe, niezatłoczone, spokojne...

Nie czuję się ani przygnębiona, ani rozradowana wracając z Moskwy do domu. Oba miasta są mi bliskie, oba witam z radością i opuszczam z nostalgią. Każde wita mnie inaczej - Moskwa to taka bogata, tęga, strojna ciocia, tajemnicza i kryjąca różne atrakcje, których się nie planuje, Toruń (jeśli już trzymać się cioć) to ciocia mniej zamożna, ale poczciwa i kochająca, nie tak tajemnicza, raczej prostoduszna i bez niespodzianek, no i u niej w domu pachnie ciastem (tym z fabryki Nestle).

Co zaplanowałam, to prawie w całości zrealizowałam. Nie byłam na Dniu Moskwy, nie widziałam jak go tam świętują, czego żałuję, ale tak się złożyło, że nie mogłam - zdarza się. Resztki tej imprezy oglądałam na drugi dzień, Dzień Moskwy był w sobotę, ale w niedzielę dalej świętowano, było mnóstwo koncertów na każdym kroku, a na witrynach sklepowych nadal wisiały plakaty "urodzinowe" solenizantki. Spróbowałam rosyjskich jabłek i zrobiłam z nich 2 zacne ciasta, upiekłam najlepszy biszkopt w moim życiu, sporządziłam gar bigosu z ruskiej kwaszonej kapusty i ruskich prawdziwków z prawdziwie ruskiego lasu, zbieranych przez Rosjan, pogadałam sobie po rosyjsku, skontrolowałam sklepy i stwierdziłam brak skutków embargo, rozszerzyłam swoją znajomość Moskwy o nowe tereny, popróbowałam jeszcze więcej rosyjskiej kuchni i słodyczy i chyba nawet udało mi się nie przytyć :-)

Wracam do polskiej rzeczywistości z bagażem rosyjskich doświadczeń i oczywiście nie mogę się już doczekać następnego razu!

A na pokuszenie syrniki... proste a niebo w gębie :-)



Zdjęcie: własne

piątek, 12 września 2014

Do wstrieczy, Moskwa :-)

W Moskwie piekny, cieply, sloneczny dzien, a moja wizyta powoli dobiega konca. Bede tesknic, bardziej niz ostatnio. Nastepnym razem moze juz bedzie snieg, choc patrzac na poprzednia zime, jest nadzieja, ze zalapie sie jeszcze na rosyjska jesien w pelni. Bo jak na razie to jesien juz widac, ale niesmialo.

Chyba zaczynam sie przywiazywac... :-) Moskwa staje mi sie bliska, a jej rozmiar nie tak straszny jak za pierwszym razem, i do jazgotu w metrze tez sie przyzwyczailam. I choc podczas tych dwoch tygodni uganialam sie za cukrem waniliowym, galaretka w proszku i kokosowymi wiorkami... bede tesknic! Bo robienie budyniu po domowemu opanowalam perfekcyjnie i chyba w Polsce juz nigdy nie bede go kupowac.

Lezka kreci sie w oku na mysl o niedzieli... :-) 

Niesmiala jesien, z jednej strony zlote liscie, z drugiej zielen




czwartek, 28 sierpnia 2014

Polka znowu w Rosji!

No wiec jestem tu ponownie :-) Tym razem karty migracyjne rozdano na pokladzie samolotu, bardzo fajna sprawa, bo mozna na spokojnie wypelnic. Cieszylam sie, ze to przyspieszy moja kontrole paszportowa i po opuszczeniu samolotu z zapalem i juz bez tego uczucia, ze nie wiem o co chodzi (jak poprzednim razem), pobieglam do kontroli... a tu niespodzianka... niekonczace sie kolejki Azjatow do kazdego okienka, nawet tych przeznaczonych tylko dla Rosjan. Mina mi zrzedla, ale wzielam sie w garsc i po 40 minutach moglam juz odebrac swoj bagaz. I tu zastala mnie kolejna przykra niespodzianka...

Przez to czekanie w kolejce ktos mial czas, zeby zlamac klodke w mojej walizce i zrobic przeszpery. Na szczescie nic nie zginelo, ale nerwy byly. Zlodziej przeoczyl butelke szkockiej whisky zawinieta w recznik i spakowana w foliowa torbe w razie ewentualnych "przeciekow". A ja nabralam wielkiej nieufnosci do sprawy bezpieczenstwa bagazu, strasznie glupi system, ze torby jezdza sobie po tasmie samopas i kazdy moze sobie wziac, co chce, nikt tego nie pilnuje. Jestem pewna, ze stalo sie to wlasnie na lotnisku w Moskwie, bo moja walizka nie jechala na tasmie, ale lezala obok, a sama przeciez nie zeskoczyla z niej...

Wszystkim wiec, ktorzy jeszcze na wlasnej skorze nie przekonali sie o tym, ze klodeczka czy wogole sam zamek nie wystarcza, aby zabezpieczyc bagaz, radze bez zastanowienia foliowac walizki. Nie wyklucza to ryzyka kradziezy, ale przynajmniej je w jakimstam stopniu ogranicza.

A tak poza tym strasznie sie ciesze, ze znowu tu jestem :-) Co bede robic w ciagu tych dwoch tygodni? Bede obserwowac, absorbowac, robic zdjecia, zwiedzac. Zobacze, czy rosyjskie sklepy choc troche sie zmienily po wprowadzeniu embargo, a jesli tak, to czego brakuje. Bede daczowac, bo bedzie do tego wieksza okazja. Bede probowac dogadac sie po rosyjsku lepiej niz ostatnio. Zrobie tez jablecznik z rosyjskich jablek! Na zlosc rusofobom! :-)

I bede pisac bloga bez polskich znakow :-(

Priviet Moskva!





Zdjecia: wlasne

sobota, 26 lipca 2014

Formalności związane z wyjazdem do Rosji

O ile do krajów Unii Europejskiej możemy latać "na dowód", o tyle kwestia wyjazdu do Rosji jest bardziej skomplikowana.

Przede wszystkim trzeba mieć ważny paszport. Jeśli nie mamy, to trzeba wyrobić. Załatwia się to w Urzędzie Wojewódzkim właściwym miejscu zameldowania stałego lub czasowego. Potrzebne jest aktualne zdjęcie paszportowe, wypełniony wniosek i pokwitowanie wpłaty (w niektórych urzędach można zapłacić u osoby obsługującej przyjęcie wniosku - tak było w moim przypadku). Koszt to około 130 złotych, czeka się mniej więcej miesiąc.

Kiedy mamy już paszport, możemy załatwiać wizę. Można to zrobić osobiście w Konsulacie Rosji lub za pośrednictwem agencji turystycznej. Druga opcja jest droższa, ale zaoszczędzimy czas i nerwy, bo wszystko zrobią za nas, do wielu agencji nawet nie trzeba jechać osobiście po odbiór wizy, zarówno wysyłka jak i odbiór odbywają się za pośrednictwem kuriera. Aby udać się samolotem do Rosji, potrzebna jest tylko jedna wiza - turystyczna, biznesowa etc. Planując jednak podróż drogą lądową, trzeba do tego dorobić wizę tranzytową, ze względu na konieczność przejazdu przez terytorium Białorusi. Informacje te nie dotyczą Obwodu Kaliningradzkiego, co do którego wymagania trochę się różnią - tu proponuję uderzać do znawców tego kawałka Rosji :-)

Mamy już wizę do Rosji w swoich rękach, więc teraz można kupić bilety lotnicze. Oczywiście można to zrobić przed otrzymaniem wizy, trzeba tylko zapisać sobie numer paszportu, bo będzie on wymagany do zakupu biletu. Niestety są one bardzo drogie, z Polski do Moskwy można dostać się tylko LOT-em lub współpracującym z nim rosyjskim Aeroflotem (jeśli nie uwzględniać np. podróży z Warszawy do innego kraju i stamtąd przesiadka do Moskwy - opcja dla bardziej zaawansowanych, ale połączeń i linii jest więcej). Lecąc LOT-em/Aeroflotem, najmniej za bilet w dwie strony zapłacimy 1200 złotych, jeśli kupujemy z wyprzedzeniem (miesiąc, 3 tygodnie). Im bliżej terminu odlotu, tym drożej.

Kolejna papierkowa robota czeka nas na lotnisku w Rosji, po wyjściu z samolotu należy iść za tłumem i wypełnić kartę migracyjną (podwójnie, po lewej i po prawej, jedna zostaje dla nas, druga dla straży granicznej). Uwaga praktyczna: warto mieć przy sobie własny długopis! Paszport wraz z kartą migracyjną pokazujemy w okienku kontroli granicznej, po czym udajemy się po bagaż (jeśli mamy coś więcej niż podręczny) i jesteśmy wolni.

Ale nie do końca, bo w Rosji jest obowiązek meldunku. Nie musimy się martwić, jeśli będziemy mieszkać w hotelu, bo to do niego należy zapewnienie registracji przyjezdnemu. Natomiast jeśli będziemy mieszkać u znajomych, to trzeba w terminie 7 dni od daty przyjazdu udać się na pocztę i wypełnić zgłoszenie. Robi to osoba goszcząca, potrzebne jest ksero naszego paszportu i wizy oraz karty migracyjnej. Wniosek trzeba wypełniać bardzo dokładnie, w skupieniu, ponieważ na poczcie nie zaakceptują wniosku nieczytelnego, z przekreśleniem, przerobieniem literki - wszystko musi być idealnie i bez pomyłek. Jest to dosyć obszerny papierek, więc lepiej zapytać, niż zaczynać od nowa i do skutku. Po udanym wypełnieniu i zatwierdzeniu wniosku registracji dostajemy pokwitowanie i potwierdzenie, które można sobie schować i oddać dopiero przy kontroli granicznej przed odlotem z Rosji albo przynajmniej mieć je przy sobie na wszelki wypadek.

Dodam, że lecąc/jadąc do Rosji po raz pierwszy (w celach prywatnych, turystycznych), mamy możliwość wyrobienia jedynie wizy jednorazowej. Po jej wykorzystaniu możemy już przy następnym razie wyrabiać wielokrotną.

piątek, 18 lipca 2014

Tuż po lądowaniu...



 Czy pierwszy raz pamięta się do końca życia? W tym przypadku tak :-) 

Część I


Zacznę od relacji z mojej pierwszej wizyty w Moskwie, gdyż było to spotkanie niezapomniane. Tak się złożyło, że mój pierwszy raz w Moskwie był zarówno pierwszą poważną wizytą w Rosji (nie liczę podróży wodolotem z Fromborka do Kaliningradu kiedyś w dzieciństwie, bo z tego co pamiętam, bynajmniej nie była to wycieczka krajoznawcza…), jak i pierwszą podróżą samolotem w ogóle, co składa się na prawdziwie nieziemskie wspomnienia. Kiedy pilot zakomunikował, że znajdujemy się na terytorium Rosji, z ciekawością patrzyłam na tą makietkę rosyjskiej ziemi z okna samolotu, porównując ją z polską. Trochę denerwowałam się, co jak już dolecę i wysiądę, bo nie znam języka, jak przejdę przez te wszystkie kontrole, którymi mnie straszono przed wyjazdem, zanim dotrę do osoby, która na mnie czeka. Jeszcze raz okazało się, że strach ma wielkie oczy. Miła (!) pani mundurowa w okienku poprosiła mnie o wypełnienie karty migracyjnej i ponowne zgłoszenie się do niej, przy tych kartach było trochę zamieszania, bo mnóstwo ludzi, niektórzy pierwszy raz, do tego brak długopisów (co z początku budzi frustrację, ale jak się nad tym zastanowić, to w Polsce byłoby dokładnie tak samo, nawet na poczcie ciężko o długopis, a co dopiero w takim ruchliwym miejscu), po chwili skończyły się też druczki. I na tym koniec kłopotów. Później rzut oka na paszport, wizę, kartę migracyjną, bez czepiania się, wypytywania, sprawdzania – co mnie wielce zdziwiło. Tak naprawdę nie było się czego bać, poziom trudności i stresu podobny jak przy wysyłaniu listu poleconego na poczcie.

Pierwsze chwile po wyjściu z bramki to oczywiście radość ze spotkania z bliską mi osobą zmieszana z „dochodzeniem do siebie” i zdziwieniem, że wszystko poszło tak łatwo. Następnie zaczęła się obserwacja wszystkiego i wszystkich: wygląd lotniska, ludzie, sklepy, napisy, środki transportu. Pierwszym, co mnie zdziwiło, byli taksówkarze zaczepiający idących z lotniska, oferujący swoje usługi, zarzekający się, że będzie taniej niż pociągiem. Istna walka o klienta! Ekspres z lotniska do Moskwy drogi (400 rubli od osoby, czyli ok. 40 zł), ale komfort podróży dobry, jeśli nie liczyć gasnących co chwila świateł, co mogło mieć związek z szalejącą burzą, którą, zdaje się, przywiozłam ze sobą.

Później było metro, również wcześniej mi nie znane. Ciężko porównać mi je z polskim, bo tak się składa, że zawsze mieszkałam w miastach bez metra. Jeśli chodzi o bilet, to podróżowałam na „abonamencie” osoby, która się mną na miejscu „opiekowała”. Abonament taki polega na zakupie karty, na której jest pewna ilość wejść do metra, każde odbijanie karty to minus jedno wejście. Koszt takiej karty to 1300 rubli (60 wejść, ok. 130 złotych). Moje wrażenia odnośnie tego środka komunikacji: stare, ale jare, dużo ludzi, ogromna ilość imigrantów (tam pierwszy raz spostrzegłam ich przewagę ilościową nad Rosjanami), męczący dla uszu (szum, do którego po paru razach można się przyzwyczaić), no i ten głos przypominający z głośnika, żeby ustąpić miejsca starszym, kobietom w ciąży, inwalidom, żeby nie zapomnieć zabrać swoich rzeczy. Takie to miłe, w polskich środkach transportu się z tym nie spotkałam, jeśli wynika to z braku mojej znajomości np. warszawskiego metra, to przepraszam :-)

Kolejny odcinek mojej podróży do celu przebiegał w przesympatycznym prywatnym busiku, zwanym marszrutką, który zdobył moje serce. Dlaczego? Bo wcześniej nie miałam z takim do czynienia, w Polsce podróżowałam jedynie miejskimi środkami komunikacji, ewentualnie prywatnymi liniami autobusowymi dalekobieżnymi. Takie prywatne małe busiki to jeden z pomysłów na biznes imigrantów (niestety nie wiem, jakiej narodowości) w Moskwie, którzy, co niektórzy, nawet nie mówią po rosyjsku, bo w sumie co tu dużo mówić. Stojący przy busie „naganiacz” (takie słowo przychodzi mi do głowy na określenie funkcji, jaką wykonuje ten pracownik) wykrzykuje przystanki znajdujące się na trasie busa, zachęca ludzi do wsiadania („ostatnie miejsca!”, „za minutę odjeżdżamy!”) – strasznie mi się to spodobało, ciężko mi to wyjaśnić, ale ma się wrażenie, jakby uczestniczyło się w czymś dynamicznym, jakiejś akcji, a do tego jeszcze to uczucie szczęśliwca, który załapał się na ostatnie wolne miejsca, bo już odjeżdżamy i to w dodatku za niewielką kwotę 3,50 rubla od osoby (porównywalnie do opłat w polskich środkach komunikacji miejskiej). Kolejna ciekawa rzecz to prośby o przystanek („zatrzyma się pan pod bankiem”, „proszę zrobić przystanek pod sklepem”), dlaczego ciekawa – spytałam mojego „przewodnika”, czy gdyby nie poprosić kierowcy o przystanek, to by się nie zatrzymał, na co odpowiedział on, że zatrzymałby się i tak, no ale już jakoś tak się utarło… Jakoś tak bardziej ludzko, przyjemniej, niż wsiąść do autobusu, skasować bilet i jechać w milczeniu aż do celu – chyba dlatego tak mnie to ujęło.

Uff… taki długi post, a to dopiero początek mojej relacji. Ze względu jednak na to, że raczej nie lubimy czytać takich długaśnych tekstów, pozwolę sobie podzielić go na kilka części. Następna z nich będzie dalszym ciągiem moich wrażeń z pierwszego spotkania z Rosją, nadal o sprawach przyziemnych: jedzeniu, wyposażeniu mieszkań, wyglądzie osiedli, budynków mieszkalnych, sklepach, telewizji…    

Z Moskwy do Polski przez Kaliningrad

Różne były moje i nasze wspólne drogi z Moskwy do Polski. Pierwsze szlaki przecieraliśmy przez Gdańsk, czyli Moskwa-Warszawa-Gdańsk (samolot...