wtorek, 6 października 2015

Literackie Degustacje w Moskwie - smaczny event


Jeśli będziecie w październiku w Moskwie, to nie przegapcie eventu, który będzie się odbywał przez cały miesiąc w ramach Roku Literatury w Rosji - Literackich Degustacji. W ponad 30 moskiewskich restauracjach zlokalizowanych głównie w centrum miasta będziecie mogli poczuć się jak bohaterowie kultowych dzieł Puszkina, Bułhakowa, Tołstoja i innych, kosztując dań przygotowanych przez najlepszych szefów kuchni na podstawie opisów z ulubionych utworów rosyjskiej klasyki.

Każda restauracja będzie serwowała dania kuchni rosyjskiej z wybranego dzieła literackiego, więc warto poświęcić chwilę na zastanowienie, do której się udać.

Weźmy na przykład "Annę Kareninę". Udajemy się do restauracji Mark i Lew i zamawiamy zestaw z kolacji u Obłońskiego:

- serowa zakąska i kieliszek żytniego alkoholu, tzw. полугара, źródła podają, że napitek ten nie jest produkowany od 120 lat, jest to wino chlebowe o zawartości alkoholu 38,5%, pachnie żytnim chlebem i ma korzenny posmak - wśród silnych alkoholi nie doszukamy się niczego, co by choć trochę przypominało ten tradycyjny rosyjski napitek. Nie jest to ani wódka, ani nalewka, a całkiem inna kategoria wysokoprocentowego alkoholu, unikat. Jeśli Mark i Lew w ramach Kulinarnych Degustacji serwują gościom prawdziwy полугар, to szacuneczek.
- zupa Mari-Luiz z mięsnym pierożkiem z ciasta francuskiego
- rostbef

Pod ładnie zaprojektowanym menu widnieje fragment powieści pełniący rolę napędzacza apetytu.

Za zestaw z "Anny Kareniny" zapłacimy 2 tys. rubli.

Jako że w "Zbrodni i karze" raczej nic nie jedli, drugą moją ulubioną książką jest "Mistrz i Małgorzata". Moskwa już i tak kipi odniesieniami do tej powieści, ku uciesze fanów Bułhakowa, a tu aż trzy restauracje wzięły się właśnie za to dzieło. Popatrzmy na menu Kafe Czajkowskij.

- filet śledzia na toście z borodzińskiego chleba z czerwoną cebulą i zieleniną
- barszcz z wołowiną
- kotlet pożarski z tłuczonymi ziemniakami i sosem z borowików

Cena zestawu: 650 rubli. Całkiem przystępna! Pod menu jeszcze jeden napędzający apetyt fragment prozy.

Menu poszczególnych restauracji bardzo różnią się cenowo, niektóre są skromne, typowy obiad, inne bardzo bardzo syte i na cały wieczór biesiadowania (w Savvie szczególnie ekskluzywne, z deserem i butelką wódki za 4,6 tys. dla dwóch osób) lub bardzo wytworne, dla smakoszy.

Pełny spis uczestników festiwalu Literackie Degustacje (menu pod linkami):
Oficjalna strona festiwalu http://festival.russiancuisine.ru/.
Powyżej oficjalne logo festiwalu.


fOIL
Братья Стругацкие 
«Хромая судьба»
Посмотреть сет-меню
Queen V
Антон Павлович Чехов 
«Скучная история»
Посмотреть сет-меню

SAVVA
Владимир Сергеевич Филимонов 
«Обед»
Посмотреть сет-меню
Sixty
Владимир Алексеевич Гиляровский 
«Москва и москвичи»
Посмотреть сет-меню
Anatoly Komm for Raff House
Сергей Довлатов 
«Наши»
Посмотреть сет-меню
Вареничная №1
Александр Вертинский 
«Дорогой длинною…»
Посмотреть сет-меню
Дед 
Пихто
на Мясницкой
Николай Васильевич Гоголь 
«Мертвые души»
Посмотреть сет-меню
Денис Давыдовна Большой Семеновской
Николай Васильевич Гоголь 
«Повесть о том, как поссорились…»
Посмотреть сет-меню
Ермак
Владимир Алексеевич Гиляровский 
«Москва и москвичи»
Посмотреть сет-меню
Марк и Лев
Лев Николаевич Толстой 
«Анна Каренина»
Посмотреть сет-меню
На Мельнице
Михаил Евграфович Салтыков-Щедрин 
«Господа Головлевы»
Посмотреть сет-меню
Облака
Михаил Афанасьевич Булгаков 
«Мастер и Маргарита»
Посмотреть сет-меню
Обломов
Иван Александрович Гончаров 
«Обломов»
Посмотреть сет-меню
Панаехали
Аркадий Вайнер 
«Эра милосердия»
Посмотреть сет-меню
Панорама и Зимний Сад
Братья Стругацкие 
«Понедельник начинается в субботу»
Посмотреть сет-меню
Прожектор
Иван Сергеевич Шмелев 
«Небывалый обед»
Посмотреть сет-меню
Русские сезоны
Илья Ильф и Евгений Петров 
«Двенадцать стульев»
Посмотреть сет-меню
Siberia
Авдотья Яковлевна Панаева 
«Воспоминания»
Посмотреть сет-меню
Чемодан
Владимир Алексеевич Гиляровский 
«Москва и москвичи»
Посмотреть сет-меню
Честная кухня
Владимир Алексеевич Гиляровский 
«Москва и москвичи»
Посмотреть сет-меню
Chekhonte
Аркадий Вайнер 
«Эра милосердия»
Посмотреть сет-меню
BBcafe
Михаил Афанасьевич Булгаков 
«Собачье сердце»
Посмотреть сет-меню
Selfie
Василий Алексеевич Гиляровский 
«Москва и москвичи»
Посмотреть сет-меню
Поехали
Исаак Бабель 
«Детство. У бабушки»
Посмотреть сет-меню
Русское подворье
Аркадий Тимофеевич Аверченко 
«Роскошная жизнь»
Посмотреть сет-меню
Фаренгейт
Алексей Константинович Толстой 
«Князь Серебряный»
Посмотреть сет-меню
Царская охота
Булат Шалвович Окуджава 
«Свидание с Бонапартом»
Посмотреть сет-меню
Кафе Чайковский
Михаил Афанасьевич Булгаков 
«Мастер и Маргарита»
Посмотреть сет-меню
Кафе Чеховъ
Антон Павлович Чехов 
«Глупый француз»
Посмотреть сет-меню
Русская охота
Александр Васильевич Сухово-Кобылин 
«Свадьба Кречинского»
Посмотреть сет-меню
Бочка
Александр Сергеевич Пушкин 
«Евгений Онегин»
Посмотреть сет-меню
G.GRAF
Михаил Афанасьевич Булгаков 
«Мастер и Маргарита»
Посмотреть сет-меню



czwartek, 1 października 2015

Z podmoskowia do Moskwy... cz. II

... Czyli ciąg dalszy porównania życia w podmoskiewskich Lubiercach i dzielnicy Moskwy Lublino.
Dla tych, którzy nie w temacie - klik.

Pisałam już o ciszy i czystości, o sąsiedzkim wszystkowidzącym oku i wszystkosłyszącym uchu oraz skutkach ich braku, o tym, co słychać za oknem w podmoskowiu, a co w stolicy, nie zabrakło też historii o arbuzowej masakrze przed blokiem. Dzisiaj czas na kolejną ważną kategorię życia codziennego.

BEZPIECZEŃSTWO

Może to kwestia przyzwyczajenia, ale w Lubiercach czułam się bezpieczniej. Paradoksalnie, to tam w ciągu dnia było więcej ludzi, takich, co chodzą na zakupy, do autobusu, banku. Było więcej starszych osób, na ławkach przed blokami siedziały babuszki, cały teren był odkryty, wszystko było na widoku, żadnych krzaków, pijacy oczywiście byli, ale jacyś tacy spokojniejsi, mniej świadomi otaczającej ich rzeczywistości, a przede wszystkim ani trochę nie zainteresowani jakimiś nowymi znajomościami, np. ze mną. W lubiereckiej dzielnicy kiedy wychodziło się na zewnątrz, było się widocznym z okien sąsiadów z kilku bloków, nie raz miałam wrażenie, że jestem obserwowana, ale te okna i patrzące z nich oczy sprawiają, że człowiek czuje się bezpieczniej, bo jak tylko zacznie się coś dziać, to zakładam, że sąsiedzi rzucą się na pomoc. Pisałam już o sąsiadach z mojego bloku w Lubiercach i dodam tylko, że nie wyobrażam sobie, iż przeoczyliby próbę włamania, skoro gdy tylko zauważyli, że Mąż, nowa twarz, niesie jakieś torby do mieszkania, zaczęli wypytywać: a kto, a co, a gdzie i z kim. A więc obecność wścibskich sąsiadów wpływa dodatnio na poczucie bezpieczeństwa, choć ujemnie na komfort mieszkania i swobodę. Podsumowując - co do bezpieczeństwa w Lubiercach nie miałam żadnych zastrzeżeń.

A w Moskwie... Strachu najadłam się już zanim się tu przeprowadziliśmy, bo do naszego mieszkania w poprzednich latach kilka razy się włamywano. Poprzedni lokatorzy założyli więc mocniejsze drzwi z blokującym się zamkiem, jeśli przekręcisz klucz nie w tę stronę, co trzeba, oraz kraty na okna i alarm. Ten zestaw małego i dużego moskwicza powinien dać poczucie bezpieczeństwa, ale jakoś nie do końca daje, bo za każdym razem, kiedy wychodzę/wchodzę do domu, staram się jak najszybciej zamknąć za sobą drzwi, pamiętając przy tym o poprawnej stronie kręcenia kluczem, bo jak się zatrzaśnie, to może uda mi się go odblokować, a może nie. A dlaczego staram się jak najszybciej? Bo wyobraźnia podsuwa mi taki obraz, że ktoś się za mną czai, walnie mnie w łeb i wejdzie do mieszkania w celach rabunkowych... :-) O usilnych staraniach opryszków, by wejść do środka, przypomina mi za każdym razem jednoznaczne wygięcie przy krawędzi drzwi, jakby ktoś nadludzką siłą starał się łomem odgiąć metalową barierę do raju, w którym tak na prawdę nic szczególnego nie było i nie ma... Wiem też, że próbowali raz wejść przez balkon, więc czasami, idąc w nocy do toalety na przykład, a i zdarza się, że w ciągu dnia, sprawdzam, czy przypadkiem nie mam jakichś gości w kominiarkach na balkonie. Paranoja? Nie, jakoś udaje mi się normalnie z tym żyć, co ja zrobię, że historie o wielokrotnych włamaniach do mojego mieszkania wywołały w mojej głowie takie obrazy? A im dłużej tu mieszkam, tym rzadziej o tym myślę, może kiedyś w ogóle zapomnę, kto wie.

A oprócz włamywaczy. W ogóle kręci się tu dużo podejrzanych typków, mamy przed domem mały park-plac zabaw, wręcz idealne miejsce na picie trunków samemu lub w kompanii. Moskiewscy pijaczkowie są dużo bardziej komunikatywni i chętni do nowych znajomości niż lubiereccy, patrzą na ciebie tak natrętnie, jakby chcieli ci zajrzeć w duszę, a przynajmniej przywitać się jak z najlepszym przyjacielem. Szczególnie nieprzyjemna jest droga na śmietnik: drzewa, krzaki, mnóstwo ławek (mało kiedy pustych) i całkowity brak okien (tutaj okna przysłonięte są drzewami). W ciągu dnia nie czuje się zagrożenia, choć ludzi jest i tak mniej niż w Lubiercach, na ławkach często siedzą babuszki i matki z dziećmi bawiącymi się na placu zabaw, ale wieczorem robi się niefajnie. Często sobie myślę, że Anna Wojtacha, autorka "Opowieści z Rosji", miałaby tutaj pole do popisu, bohaterów reportaży do wyboru, do koloru, których nie trzeba szukać, wystarczy się dosiąść, ale ja to jednak wolę z daleka, czmychnąć szybciutko, by za chwilę znaleźć się w bezpieczniejszej strefie :-)

Parki i place zabaw, których w Moskwie jest więcej niż w podmoskowiu, a które dniem są wspaniałym miejscem odpoczynku, spacerów, wieczorami robią się niebezpieczne. Tam, gdzie za dnia czerpiemy przyjemność z obcowania z przyrodą, po zmroku oglądamy się nerwowo za siebie, przyspieszając kroku. Policja patroluje teren, ale częściej widywałam ją w Lubiercach i bardziej aktywną, kilka razy widziałam, jak wychodzili z samochodu, kogoś spisywali, a tutaj jeszcze ani razu, ot, przemykają tylko to tu, to tam, wypatrując może jakichś grubszych skandali.

Parę słów o sąsiadach w naszej moskiewskiej dzielnicy. Otóż do niedawna wydawało mi się, że sąsiedzi tutaj mają wszystko gdzieś, nikt nikogo nie zna, ktoś notorycznie sika na klatce, zostawia wory ze śmieciami, które cuchną, nikt nie prowadzi w tej sprawie dochodzenia i tak życie leci. A tu niedawno taka sytuacja, Mąż akurat wychodził do pracy i trafił na sąsiadki z drzwi naprzeciwko, dwie starsze panie, które od razu po "zdrastwujcie" przeszły do wypytywania: a kto wy? a z kim? z żoną? a z dziećmi? a żona jak ma na imię? Iwona? jak? ojej, jak ładnie! Iwona! to nie ruskie imię! Swoje imię słyszałam jeszcze z oddali z 5 razy, tak bardzo chciały je zapamiętać. Jest nadzieja! Może choć babuszka z naprzeciwka zainteresuje się, jeśli jakiś gagatek będzie znowu nam majstrował przy drzwiach!

Tak więc Moskwa pod każdym względem jest dla mnie mniej bezpieczna niż podmoskowie, choć i tu, i tam podwójne drzwi, z czego jedne żelazne, potężne, niezniszczalne, są obowiązkowym elementem każdego mieszkania. Powoli przyzwyczajam się do nowych warunków i idzie mi całkiem sprawnie, na szczęście nie muszę często sama chodzić wieczorami po dzielnicy, a w domu ochrania nas wspomniany zestaw małego i dużego moskwicza: alarm+blokujący się zamek+podwójne drzwi+kraty... I kto nam podskoczy?



wtorek, 29 września 2015

Moskwarium na WDNH - relacja

Pierwsza wizyta mojej Mamy w Moskwie była dobrą okazją, żeby odwiedzić otwarte w sierpniu tego roku oceanarium na WDNH (info pod linkiem). Oto parę spostrzeżeń, wskazówek, uwag, które mogą się przydać tym, którzy się tam wybierają lub zastanawiają, czy warto.



Bilety

Radzono nam, aby zakupić bilety przez stronę internetową, jednak na przekór temu dokonaliśmy zakupu w kasie na miejscu. Było to czwartkowe popołudnie, tłumów nie było, więc długich kolejek do kasy też nie. Ale pusto nie było, ruch jak na dzień roboczy spory, co dało się zauważyć później, kiedy przeszliśmy do ekspozycji. Od poniedziałku do czwartku kupiony do godziny 16 bilet dla osoby dorosłej kosztuje 600 rubli, od 16 już 800, w weekend (wliczając piątek) 1000. Dzieci odpowiednio: 400/500/600, przy czym kwestią decydującą o tym, kto jest dzieckiem, a kto nie, jest wzrost - do 120 cm. Przy kasach stoją nawet miarki do zweryfikowania prawdy...

Dość duże zainteresowanie wzbudzają specjalne programy, czyli tzw. wodne show, jednak gdy przychodzi do płacenia za bilet na pokaz, np. ludzie kupujący przed nami (2+1) zrezygnowali (ku rozgoryczeniu pociechy), bo wyszło około 5 tysięcy. Zarząd Moskwarium chyba powoli zaczyna rozumieć, że troszkę ta atrakcja za droga, bo na stronie internetowej już pojawiły się jakieś oferty łączone - kupisz bilet na pokaz, dostajesz w prezencie bilet do akwarium za 100 rubli. Np. na jutrzejszy seans o 15 bilety kosztują od 1100 do 2500 rubli, miejsc jest masa, ale wszystkie najtańsze wykupione...

Zarząd obiektu wielkie nadzieje pokłada w projekcie, który ma wejść do Moskwarium w przyszłym roku - pływanie z delfinami. Na razie o cenach nie słychać, ale domyślam się, że będzie nie mniej niż 5 tysięcy rubli...

Obiekt

W środku wszystko jest jeszcze nowe, dużo przestrzeni, jasno, kasjerzy pracują sprawnie, można oczywiście płacić kartą, toalety są zadbane i na bieżąco sprzątane, jest szatnia, są restauracje i sklepiki, ale ceny zawyżone. To ogółem. Ekspozycja znajduje się na dole, tj. od kas schodzimy na lewo schodami, podajemy bilet i zaczynamy zwiedzanie. Korytarze, w których umieszczone są akwaria, są z oczywistych względów przyciemnione, wydaje mi się, że na warunki weekendowe dość wąskie, tzn. prawdopodobnie jest tłok i nie ma sposobu na dostanie się bliżej szyby. Ale uwaga, odnośnie szyb, lepiej oglądać z dystansu, bo z bliska od tych szyb kręci się w głowie, bolą oczy, tak jakby to było coś w stylu szkła powiększającego. 

Na terenie ekspozycji można robić zdjęcia, ale bez lampy błyskowej, za naruszenie zakazu grozi mandat :) Można skorzystać z usługi zrobienia sobie profesjonalnej fotki przy specjalnych akwariach, zabezpieczonych  przed tymi, co by chcieli sami sobie tam cyknąć za darmo, stoi taka pani z bardzo profesjonalnym aparatem i proponuje usługę. A ludzie korzystają. No tak to już jest w Rosji, że takie rzeczy łatwo się sprzedają, tylko trzeba umiejętnie przewidzieć, czego takiemu zwiedzającemu mogłoby się zachcieć. A myśleć długo nad tym nie trzeba, ludzie chcą mieć zdjęcia z Moskwarium, a najlepiej, żeby na takim zdjęciu byli tylko oni i jakieś piękne tło z koralowców i egzotycznych rybek, no i mówisz - masz!

Co do zasobów. Rzeczywiście jest mnóstwo gatunków wodnych stworzeń, z czego niektóre niewiarygodnie obrzydliwe, większość jednak to małe okazy. Największe emocje budzą te duże, ale idąc do ich, trzeba mieć albo dużo cierpliwości, albo dużo szczęścia, bo jak na złość, pływają sobie tak, żeby się nie pokazywać. Mowa o rekinach, wielorybach i delfinach. Przy ogromych szybach stoją ludzie i wyczekują, z tabletami, smartfonami w podniesionych rękach, ręcę im cierpną, cierpliwość się kończy, zaczynają gderać, że znowu źle popłynął, że się nie pokazuje, a gdy pojawia się na horyzoncie, w tłumie słychać wielkie Ooooooo! Woooow! i jeszcze więcej nagrywających urządzeń idzie w ruch. Tak było u wieloryba. A akwarium rekinów skonstruowane jest w taki sposób, że przepływają one nad głowami zwiedzających, więc można nawet zrobić sobie selfie z rekinem!

Podsumowując, warto czy nie? Warto, przynajmniej raz. Mojej Mamie i Mężowi bardzo się podobało, mi w sumie też, ale chyba za dużo się naczytałam przed :) A! I ta ryba, która uśmiechała się do Putina, ona w dalszym ciągu była uśmiechnięta, kiedy my tam byliśmy. Zobaczycie ją na samym początku ekspozycji.

Dla tych, którzy planują wizytę w Moskwarium, polecam wybrać dzień roboczy, do godziny 16, nie tylko ze względu na bilety, ale przede wszystkim dlatego, że jest mniej ludzi, co da większą przyjemność zwiedzania, nie tylko przestrzeń, ale i więcej ciszy, która bardzo dodatnio wpływa na wrażenia z wizyty. Bo widok wody i oceanicznych stworzeń ma uspokajać, cisza jest tu lepszym towarzyszem niż gwar ludzkich głosów.

A zamiast wydawać ruble na jedzenie w Moskwarium, polecam "czebureczną" niedaleko, na WDNH, tam gdzie jest Teremok, gyros i kawiarnie (idąc głównym deptakiem od metro WDNH gdzieś dalej niż pośrodku, po prawej stronie, tam gdzie stoją parasolki i stoliki). Mają tam pyszne, świeżo smażone przy nas czebureki z chyba 5 farszami do wyboru (po 100 rubli). W weekendy ustawia się tam długa, długa kolejka.
















piątek, 25 września 2015

Czy Moskwa nadal kocha Metallicę?

Minął miesiąc od koncertu Metalliki w Moskwie, na którym miałam przyjemność być. Chyba już najwyższy czas wspomnieć o wrażeniach i odpowiedzieć na pytanie w tytule: Czy w Rosji są jeszcze fani legendarnej grupy?

Czekałam na ten dzień z wielką niecierpliwością, zbliżał się największy koncert mojego życia (Woodstocku nie wliczam). Przeczuwałam, że w drodze do celu spotkamy podobnych do nas, że w metrze to tu, to tam będą przewijać się ludzie w koszulkach Metalliki, a na stacji metro koło CK Olimpijskiego będzie po prostu kocioł. Fakty przerosły moje oczekiwania, pierwszych fanów spotkaliśmy pod naszym domem, kiedy staliśmy przed przejściem dla pieszych. Zatrzymał się obok nas samochód, facet koło 30 pyta się nas, czy idziemy na koncert i po ile kupowaliśmy bilety. Im dalej w stronę Olimpijskiego, tym więcej "znajomych" mieliśmy, przyznam szczerze, że czułam się trochę jak gwiazda, ludzie do nas machali, uśmiechali się, kiwali głowami i wszystkimi możliwymi sposobami okazywali nam sympatię...

Przy Olimpijskim oczywiście kocioł większy niż myślałam, było jeszcze trochę czasu do otwarcia bram, więc wszystkie kawiarnie, restauracje i puby były wypełnione po brzegi ludźmi w czerni. Stojąc w gigantycznej kolejce do jednej z bramek, zauważyłam to:


Na pierwszy rzut oka okładka jednego z albumów Metalliki, dopiero po czasie zauważyłam, że na plakacie nie pisze ani Metallica, ani Kill'Em All! Marketing po rosyjsku :-)

Zaraz po wejściu do środka omal nie nacięliśmy się na wyłudzaczy rubli, którzy cyknęli nam zdjęcie w zupełnie przypadkowym miejscu gdzieś na schodach i chcieli nam wcisnąć tę "pamiątkę z koncertu Metalliki" za... 600 rubli! Co??

Sam koncert był znakomity, choć kazali na siebie długo czekać, miało się zacząć o 19 i skończyć o 21, a przesunęło się o całe 2 godziny, w międzyczasie grał support, a my denerwowaliśmy się, że zostanie mało czasu na Metallicę. Ale nie, weszli na scenę o 21 i grali tyle, że wyszliśmy stamtąd o 23 ledwo żywi.

Moje obawy, że podstarzałe gwiazdy metalu już ledwo zipią, oczywiście były złudne. Lata lecą, a oni nadal dobrze się mają, a frontmen dalej łamie serca zakochanym fankom. Koncert szacowano na 30 tys. publiczności, było trochę wolnych miejsc, ale nie dużo. Rozpiętość wiekowa w przedziale 13-70 lat. Mnóstwo osób przed koncertem wypytywało o bilet na zbyciu.

Okazało się, że miłość Rosjan do Metalliki jest miłością wierną i prawdziwą. Znajoma Rosjanka powiedziała mi, że klasyka w Rosji zawsze będzie miała wzięcie, bo naród to nostalgiczny i stały w uczuciach do zespołów swojej młodości.

Parę fotek własnej roboty.
A cały koncert można obejrzeć na YouTube.








Selfie z koncertu też musiało być... :-)


Z Moskwy do Polski przez Kaliningrad

Różne były moje i nasze wspólne drogi z Moskwy do Polski. Pierwsze szlaki przecieraliśmy przez Gdańsk, czyli Moskwa-Warszawa-Gdańsk (samolot...